15 października 2004r. Publiczne Gimnazjum w Wolborzu
otrzymało imię Królowej Jadwigi,

„Święta nasza królowo, Jadwigo,
ucz nas dzisiaj – na progu trzeciego tysiąclecia
– tej mądrości i miłości, którą uczyniłaś drogą swojej świętości”.

                                      /Jan Paweł II – msza kanonizacyjna 8 czerwca 1997 r./

JADWIGA ANDEGAWEŃSKA

        Urodziła się 18 lutego 1374 r. jako trzecia, najmłodsza córka króla Węgier
i Polski, Ludwika Andegaweńskiego i Elżbiety, księżniczki z Bośni. W wieku trzech
 i pół roku została narzeczoną ośmioletniego księcia Wilhelma Habsburga.
Narzeczeństwo to stanowiło gwarancję pertraktacji i planów dynastyjnych,
zawartych pomiędzy dworami królewskimi Węgier i Austrii. Miało zostać
potwierdzone i przekształcić się w małżeństwo z chwilą dojścia do pełnoletniości
obojga narzeczonych.

        Układy małżeńskie zmieniły się jednak z chwilą, kiedy w Polsce, po śmierci
Ludwika Węgierskiego, wynikła sprawa sukcesji tronu.
Obawiając się jego utraty, królowa Elżbieta wysłała na Wawel dziesięcioletnią
córkę Jadwigę, która została koronowana na króla Polski. 18 lutego 1386 r. został
 zawarty związek małżeński młodziutkiej królowej z księciem Litwy – Władysławem Jagiełłą.

        Jadwiga, mimo młodego wieku była rozsądna i nad wiek dojrzała.
Jej zainteresowanie nauką i kulturą zaowocowało poparciem dla Uniwersytetu
Krakowskiego, założonego przez Kazimierza Wielkiego. Królowa, uzyskała
od papieża zgodę na otwarcie katedry teologii oraz dostarczyła środków
materialnych na uruchomienie uczelni. Przekazała na ten cel klejnoty i kosztowne szaty. W testamencie zapisała Uniwersytetowi złoto i klejnoty. Była to jedyna w tym
czasie polska uczelnia, której zawdzięczamy rozwój nauki polskiej w XV wieku.

Jadwiga prowadziła też szeroko zakrojoną działalność fundacyjną
 i charytatywną. Była dobrodziejką szpitali w Bieczu, Sandomierzu, Nowym Sączu.
Stąd też wielka popularność opiekunki chorych i ubogich. Podziw i szacunek poddanych zjednywały jej również posty i inne pobożne uczynki, jak np. fundacje licznych kościołów, klasztorów i ołtarzy (Lednica, Sandomierz, Krosno, Kraków).

Jadwiga, będąc królową, pełniła też wspólnie z mężem funkcje polityczne.
Przyjmowała dyplomatów i dostojników, prowadziła korespondencję z Rzymem
oraz ożywioną wymianę listów z Krzyżakami. W negocjacjach z nimi wykazała się dojrzałością, taktem dyplomatycznym i nieustępliwością. Królowa pośredniczyła
w łagodzeniu konfliktów między Jagiełłą, a Witoldem i w pertraktacjach
z Zygmuntem Luksemburczykiem. Stała teżna czele wyprawy na Ruś Czerwoną
w 1387 roku. Była ostatnim dziedzicznym władcą kraju Pozostała po niej opinia świątobliwej i wybitnej władczyni.

     Jadwiga zmarła 17 lipca 1399 r.

„Odeszła do Boga dusza święta, którą on zabrał,
aby złość tego świata nie odmieniła jej czystego życia”.
/Stanisław ze Skalbmierza – mowa pogrzebowa/

     Kult Królowej Jadwigi rozpoczął się niemal od dnia pogrzebu
i uwieńczony został kanonizacją 8 czerwca 1997r. w Krakowie.